شرط اول قدم آن است که مجنون باشی...

جشن تولد

shamdooni — Tue, 01 Sep 2009 14:01:18 GMT

به این ماه و به این روزها که می رسم

تمام خودم را مچاله می کنم جمع می کنم

تا بگذارم روبروم

تا خودم بشم آیینه ای برای خودم .

برخورد آدم ها با روز تولدشان

احساس تازه ی کهنه نمایی داره.

از هانی یاد گرفتم تا توی روزهای خوبی

مثل روز تولد

برای خودم کادو بخرم

خودم را با هر چه که دوست دارم شاد نگهدارم .

حالا منم می خوام توی روز تولدم خودم را شاد کنم .

می خواهم همراه مهربان همسرم بروم مسافرت و کنارش

باشم .

می خواهم دیوانه وار پایان بیست و چهار سالگی ام

را شادی کنم

خندیدن به روزهای رفته مثل خندیدن توی مراسم ختمه.

***

امروز سالگرد دیوانگی های من است

دیوانه وار ۲۴ ساله می شوم .

***

رمضان بهانه ای برای بی تابی

shamdooni — Thu, 20 Aug 2009 17:11:01 GMT

گوش کن !

می شنوی ؟!

صدای مناجات می آید .انگار جوشن کبیر

می خوانند

"یا حنان ، يا منان يا ديان يا

برهان يا ..."

ماهي هاي حوض آبي دلت تكان مي خورد ؟!

چيزي نمانده ! به اندازه ي چند روز عميق

نفس كشيدن .

به اندازه ي دور خيز كردن براي پرواز

به هلال ماه چیزی نمانده .

امسال هم به تو فرصت پریدن داده اند

تا پرواز کنی و نشانه ها را معنا کنی

درهای آسمان باز است و سفره ی مهربانی

الله گسترده

مهیا شو !تنبلی نکن ! بلند شو !

چمدانت را بردار و هر آنچه نیاز داری

همراهت کن .

قرآن مفاتیح صحیفه سجادیه

نهج البلاغه و...دلت را فراموش نکنی ؟!

***

سفری در راه است یادت باشد

باید دست پر بازگردی

به چشمانت بیاموز که در این راه

جز به پاکی نگاه نکند

به گوش هایت یاد بده که بیهوده را نشنود

از زبانت بخواه تا جز حقیقت را نگوید

با دستانت عهد ببند که به سوی خسان

دراز نشود

از پاهایت قول بگیر تا در تاریکی گام

برندارد و به دلت

التماس کن تا آخر سفر همراهت باشد

...

مهرماه ۱۳۸۶

خاموش ...

shamdooni — Sat, 08 Aug 2009 17:03:09 GMT

گاهی از یاد می برم

که همیشه

شانه ای برای گریه هایم وجود ندارد !

الشاب شعبه من الجنون ...

shamdooni — Mon, 03 Aug 2009 09:35:18 GMT

بر خلاف هر جریانی است .

کنار هم نبودنمان عاشق ترمان می کند

از بس کم هم را می بینیم

وفقط به شنیدن صدای همدیگر دلخوشیم .

تر می شویم از عشق .

خیال می کردم ظرفیت این دوری ها را دارم

اما فقط ۴ روز

فقط ۴ روز دوام می آورم

و خودم را محکم نگه می دارم

تا جا نزنم

اما بعد از آن دیوانه وار دلتنگ می شوم .

تمام آنچه تا امروز برایم رخ می دهد

زیباتر و بهتر از آنی است که در ذهنم

تصور می کردم .

اما تصویری از دلگرفتگی هایم نداشتم .

***

کسی گفت :

جوانی دیوانگی است ...

و من دیوانه وار دلتنگم .

روستای توت صفر _ دبستان امید ...

shamdooni — Sat, 04 Jul 2009 21:04:18 GMT

فاصله ی کمی است از ذهنیت تا عینیت ...

از دنیای درون تا بیرون ...

از ذهن تا زبان ...

از واقعیت تا آنچه در درونمان صدا می کند و بلند بلند فکر می کند .

دو روز از خرداد ماهی که گذشت را

در جایی گذراندم که همیشه آن را تصور می کردم .

در مدرسه ی روستایی مرزی در کنار دشتی زرد رنگ

نزدیک آسمان آبی خدا .

تجربه ی جدید و جالبی بود .

برای من که زهرا جون مدرسه بچه های سوسول شهری بودم

و غرق در امکانات توی کلاس بنفش خودم به کودکان کلاسم

درس می دادم

حالا در مدرسه ای دو کلاسه با ۲۶ شاگرد دختر و پسر

سر و کله زدن .

کودکانی که دنیایشان را همین روستا و همین گندمزار و

همین پسته های کوهی محصور کرده .

کودکانی که سوالشان از معلمشان سر کلاس فارسی

این است که :

"آقا ! جومونگ قوی تره یا رستم ؟!"

وقتی زهرای کلاس پنجم گفت که نمی خواهم

یعنی نمی توانم به مدرسه راهنمایی بروم چون پدرم نمی گذارد

دردم آمد

شاگردانی که باور دارند باید تنبیه شوند و

کتک بخورند تا بزرگ شوند و درس یاد بگیرند .

در چشمانشان با همه ی به هم ریختگی ظاهرشان

چیزی پنهان است .

چیزی که من از آن بسیار دورم ...

.زهرا با همه ی کودکی اش در لباس های بلند زنانه پنهان

شده ...حسن کلاس اول یا عبدالحمید یا پری پیش دبستانی

که تنها دلخوشی شان مدرسه آمدن است

چه می دانند که الله برایش چه رقم زده

که تسلیم زندگی می شوند.

فاصله ی کمی است از ذهنیت تا عینیت ...

از دنیای درون تا بیرون ...

از ذهن تا زبان ...

از واقعیت تا آنچه در درونمان صدا می کند

و بلند بلند فکر می کند .

...

shamdooni — Sat, 06 Jun 2009 10:35:43 GMT

از سفر می آیم

زودتر از آنچه فکرش را می کردم

دعاهایم را اجابت می کند

زودتر از آنکه دلتنگ شوم می طلبدم .

زودتر آز آنکه دعای قنوت هایم تغییر کند

فرامی خواندم .

این بار تنها شرمنده ی مهربانی خدای محمدم

واصراری برای چیزی خواستن ندارم

و تنها سپاسگزار هستم .

هنوز دوسال تمام نشده که راهی سفرم می کند

امااینبار با همسر و همسفر زندگی ام .

حال خوشی دارم

تا روزهای قبل سفر حالت خاصی ندارم

دنبال معجزه نیستم ولی تمام روحم

کرخ شده و ناباورم .

اما هنگامی که به سوی فرودگاه می رویم

تا جز آخرین نفرها

بلیط و پاسپورت و مدارک را بگیریم

چیزی مثل ارامشی دیوانه وار زیر پوستم وول می خورد

چیزی مثل رفتن به سوی جایی که تو مال آنجایی.

حس غریبی است

...

سپاسگزار خدای محمد رحمت للعالمینم .

با یادش سرمستم ...

shamdooni — Wed, 13 May 2009 10:07:18 GMT

چه بخواهی چه نخواهی

دل عاشق ره تو پوید

به هر نشانی ...

طعم بهار ...

shamdooni — Tue, 07 Apr 2009 19:37:18 GMT

حس سفیدی است ...

آرامش شیرینی است

همراهی با کسی که می دانی می فهممت

آرامش شیرینی است

روبروی ورودی حرم وقتی هم صدا با او

می خوانی :

"اادخل یا رسول الله" .

گرمای دستی را حس کردن

چیزی فراتر از هوس و واژه هایی

از این دست است .

بهار امسال متفاوت تر از تمام فصل هاست

و اردیبهشت را امسال بی صبرانه

چشم انتظارم

تا طعم ملس عاشقی را بچشم ...

برای هانی :" کاش می توانستم همه آنچه

سهم این روزهایم است را برایت بگویم

اما باید تو نیز تجربه کنی

متفاوت از من و نرگس و المیرا و فاطمه

فقط باید بودن در کنار کسی که تو را عاشقانه

می خواهد را تجربه کنی "

می خواهم یادبگیرم که با همه سیاهی

اطراف

روشن ببینم و روشن بیاندیشم

و زندگیمان را سفید کنم .

به خاطر همسفریمان باید بنویسم

shamdooni — Wed, 25 Mar 2009 14:12:18 GMT

سلام به روزهایی که در حال گذر است .

هیچ زمان فکر نمی کردم که اینگونه باشد

سهم این روزهایم از زندگی .

همیشه خیال می کردم که آرامشی در

کار نخواهد بود .

امروز من لبریز آرمش و دوست داشتن است

و برای دیگران متفاوت .

هیچ دوروز مثل هم نیست

چه برسد به روزهای ما انسانها .

همین امروز همین الان و همین ثانیه که

من طعم شیرینی را

زیر دندانهایم می چشم

کسی از دوستانم گونه هایش شور است

و دلش برای روزهایی که به بهای دوست داشتن

دیگری از دست داده

می بارد .

دلم نمی خواهد اینگونه ببینمش اما

می دانم که گنگ می گویم و مبهم

ولی

باید برای او که می داند برایش می نویسم

بنویسم

باید برای او که روزی از همین روزهای نزدیک

همراهم بود

در تبسم و گریه بنویسم

حال دلش را می فهم اما

چرایش را نمی دانم

فقط می دانم .

با همان اطمینان قبل برایش می نویسم

که روزهای خوب تنها سهم من نیست

برای تو

روزی آسمان آفتابی خواهد شد

من بی صبرانه آن روز را چشم در راهم .

فقط همین

خدایی که همیشه هست .

shamdooni — Tue, 17 Mar 2009 19:33:18 GMT

سه ساله می شوم

سه ساله می شوند شمعدانی هایم .

سه سال را با بی نهایت اتفاق متفاوت

می گذراند با چندین نوشته که هر کدام

حکایت از حالی می کرد و هوایی.

که هرکدام تجربه ای بود که باور دارم

باید رخ می داد

که باید می افتاد

که باید نوشته می شد

و نوشیده می شد .

یاد اولین پستم می افتم درآغاز

بهار۱۳۸۵ که تا

می نویسمش به هانی زنگ می زنم و

برایش می خوانم

نوشته ای که در آن گم کرده بود

آنچه را که نمی دانستم چیست و چه بوده !

آنچه را که امروز می دانم خدایم است

آنچه را که آن روزها تنها حسی مبهم بود و

کلمه نبود و واژه ای برایش نداشتم

اما امروز می دانم که حنان است

که فتاح است

که فارج است

که الله است

و نور است ...

برای خودم می نویسم :

"بدجوری دلشوره دارم...قلبم به تب و تاب افتاده است...

نه!!نه!!

باز هم گمش کردم ...می گردم...

همه جا را می گردم...

لابه لای گل های شمعدانی پشت پنجره را...

لب طاقچه ی خانه ی بی بی را...

توی دفترچه ی آبیِ ...

اما ،مثل اینکه باز هم گمش کردم ..

گوشه ی روسری ام را گره می زنم

باخودم عهد می بندم،

نذر می کنم،قول می دهم که

اگر این بار پیدایش کنم ...

دیگر گمش نمی کنم

...

شاید دفعه ی قبل هم همین قول را داده بودم

(عجب صبری خدا دارد)!

حال آن روزهایم را

امروز عاشقانه حس می کنم و

دوست دارم .