وگاهی نوشتن و دیوانه وار نوشتن میراث ماست
و شاید تنها آنچه که جز "صدا" به جا می ماند !
باید رفت
کاری که من کمتر کردم و می کنم.
با ید رفت بین مردم و از تمام پیاده رو ها و پل های خلوت روگذر و
شلوغ زیرگذر عبور کرد و تنه ات به تنه همین مردم بخورد
تا شاید
بتوانی میراثت را
باورت را و
دیوانه وار نوشتنت را
به یادگار بگذاری ...
شاید سهم این روزها رفتن است .
همین .
+ نوشته شده در ساعت توسط دختر مقنعه آبی
|
