شرط اول قدم آن است که مجنون باشی...

می ترسم از اناری که دندانم رابه خون می کشد

و نگاهی که رگ هایم را منبسط می کند

می ترسم

از سنگ های ساکت و بادهای رهگذر

 آفتاب از بال پرندگان نمی ریزد

و

کرم ها در خاک و آب و سیاهی

مار می شوند

می ترسم از سلامی که مرا می شناسد

و دستی که انگشت هایم را می مکد

دیروز کجاست

و فردا هنوز نیامده

این منطقی است

که روزها را ورق می زند

و من از روزهای استدلال می ترسم ...

این روز ها هوای دور و برم سیاه شده ... شاید سیاه می بینم ...اما دنیا واقعی تر از آن چیزیه که استاد می بینه و آمنه آن را می نویسه ...من می گم باید واقعیات را دید و باهمین دنیای واقعی زندگی کرد ... با همین "نظام احسن"...من فقط همین را می گم ...بیراه میگم؟!!

حس می کنم باید جدا شوم از همه ی بی خیالی ها .

همیشه خرداد را از دست داده ام

 به خاطر غصه ی از دست دادن !

نمی دانم تا کجا ادامه دارم ؟

نمی دانم این روزها از کجا پرت شدم که

روحم شکسته ؟!

 آنقدر عاشق شده ام

 که تمام کوچه ها را

 آواز می خوانم

 عاشقی جرم نیست ای مردم !

 اتفاق است پیش می آید

  (بی مقدمه...) باز هم کلاس های درس عمومی و... نمی دانم چرا هیچ وقت میلی به جواب دادن به پرسش های سخت استاد ندارم . هیچ انگیزه ای   ندارم که مثلاُ بدانم سعادت حقیقی آدمی در چیست ؟ نمی دانم شاید دچار رکودو دلمردگی شدم ؟! شاید چون مطالعه ام کم شده ؟! شاید ...

اشک های بی صدای بابا دلم را می ترکاند

خاطرات غریب دیروزی که من نبودم اما...

دلم می گیرد و بغض می کنم

وقتی توی تلویزیون می خواند :

"ممدی نبودی ببینی ... شهر آزاد گشته...خون یارانت ..."

دلم عجیب می گیرد و کسی ته ته قلبم می گوید:

"من هم اگر زمان جنگ بودم مثل حالا شهید می شدم!!!"